"Bir insanı kendisi kadar, kendi düşünceleri, dertleri korkuları ve noksanları kadar ne meşgul edebilirdi?"
"Başının içindeki düşünceler şu gökyüzündeki seyrek bulutlar gibi daimi bir hareket halinde, şekilsiz ve elle tutulamayacak kadar dağınıktı."
"Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı. Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı..."
"Herkes ne diyecek... Fakat bu âna kadar herkesten ne gördüm ki... Bana en yakın olanlar dâhil olmak üzere, bu herkes dedikleri şey beni üzmekten, hayatımı mânâsız bir hale sokmaktan başka ne yaptı? Bu yaşıma kadar en iyi zamanlarım tam mânâsıyla yalnız kalabildiğim günler olmuştu."