Bu aralar anlamsız bir şekilde susuyorum hayra mı dokunur ucu şerremi bilmiyorum.
Susmakta yorucu konuşmak kadar. Neden konuşmuyorum bende bilmiyorum. Bu durum ne kadar sürecek bilemiyorum. Bilinmeyenler içinde yüzüyorum boğulmaktan başka çare yokmuş gibi. Beni yoran hayatın gerçekleri olmalı. bende gerçekler dışında başka birşey duymak istemeyen biri olarak çelişiyorum kendi içimde. Aslında yalanlar sevindirir insanı duymak istemedikleri acı verir kişiye, yalanların sonu da acıdır doğrular gibi.
Konuşmak ta istemiyor değilim ama konuya nereden nasıl ve kiminle başlayacağımı bilemiyorum.