"Doktor, kalp-damar hastalığının genetik olup olmadığını anlamak için babaanneme basit bir soru sordu.
“Anneniz, babanız hangi hastalıktan öldü?”
Babaannem sustu.
Doktor duymadı zannederek daha yüksek sesle bir kez daha sordu:
“Annenizle babanız diyorum. Neden öldüler?”
Babaannem yine susuyor, cevap vermiyordu. Odada çok tuhaf bir hava oluşmuştu.
Bu sefer ben “Babaanne, doktor beye cevap versene!” dedim.
Yüzüme çaresizlik içinde baktı ve ağlamaya başladı. Hoca “ya sabır!” der gibi başını sinirli sinirli salladı.
“Hanım, yeni mi öldü annen baban, niye ağlıyorsun!” diye çıkıştı.
Doktorun o sözü de, hayatım boyunca hiç aklımdan çıkmadı. Farkında olmadan çok önemli bir gerçeği dile getirmişti. Benim de daha sonra anlayacağım gibi, bazı ölümlerin acısı hep yeni kalıyordu.
Odada kısa bir süre sessizlik oldu. Sadece babaannemin sessiz hıçkırıkları duyuluyordu. Doktor sesini kontrol etmeye çalışarak sorusunu tekrarladı. Kısa bir sessizlik daha ve babaannemin yanıtı geldi:
“Hiçbir hastalıktan ölmediler!”
Sesinde bir sitem vardı. Hepimiz acaba çıldırdı mı gibilerinden yüzüne baktık. Acılydı, sarsılmıştı, ağlıyordu ama çıldırmış bir hali yoktu. Solgun çehresinde, acılı bir çift gözdü sanki konuşan.
“Annemle babam öldürüldüler doktor bey. Hastalıktan ölecek kadar yaşlanamadılar.”
Ve sonraki yıllar boyunca yüzlerce kez kulaklarımda çınlayacak olan bir yanıt geldi
babaannemden. Ama doktora söyler gibi değil, kendi kendine konuşur gibi ve tavana bakarak,
“İlle bir hastalık arıyorsanız” dedi,
“onları öldüren insanoğlunun zalimliğiydi!” "