Sartr deyir ki, insan özünü mənasız dünyada özgə kimi hiss edir. İnsanın "özgələşməsindən" danışarkən Hegel və Marksın ideayalarından yararlanır. İnsanın özünü dünyada özgə kimi hiss etməsi onda ümidsizlik, sıxıntı, iyrənmə, cəfəngiyat duyğuları yaradır.