Allah’ın varlıkları kendi mülkü saymasının hikmeti şudur: Çevrenin bir sahibinin olduğu fikri, insanı egoizmden, tamahkârlıktan, doymaz hırslardan korur ve çevreye yönelen her dav- ranışını 'takva/sorumluluk' bilinci içinde yapmasını sağlar. Zira başkasının mülkünde tasarruf, insanda şükür/teşekkür hissini geliştireceği için, kibirlenmenin getirdiği obez egoların önü alınmış, eko-sistemi tahrip eden ego-lojik benlerin önü kapanmış olur.
Öyle adamlar vardır ki, haysiyet şeref gibi kayıtlara aşina olmadıkları halde gurur ve nahvetletlerine dokunulur, acizleri yüzlerine çarpılırsa kendilerini kaybedecek kadar hiddetlenirler.