Kurtuluş, giderek daha fazla tektipleşen toplumun bize ufukların en mantıklısı ve arzulanır olanı diyerek sunduğu sosyal böceklerin kör itaatine sürüklenmek değil, insanın derinliğine demir atmak anlamına gelir.
… başkaları için acı, ileri gidebilmek için meydan okumadır. Olup biten her şey bizi sorgular; sorgulamaksa yokluğa yer vermemenin tek yoludur. Kötülük bizi mahvetmez, acı mahveder ama yok etmez.
Ne çok güç var evrende?
Hayatı yaratan biri vardı, elbette; ama yalvarmalara kulak asmayan, sadece yok etmeyi bilen bir başkası da mı vardı yoksa?
Yoksa aynı gücün iki ayrı çehresi miydi bunlar?