Tanrı'ya inanmayan Levin yalnızca ağzıyla söylemiyordu bunu. Şimdi, o anda, içindeki kuşkuların değil, içinde olduğunu bildiği, aklıyla inanmasının olanaksızlığının bile tanrıya yalvarmasına engel olamayacağını biliyordu.
Bunların hepsi yok olmuş, uçup gitmişti ruhundan şimdi. Kendini, ruhunu, sevgisini elinde hissettiği ona yalvarmayıp da kime yalvaracaktı o an?
Her an sabrının artık sonuna geldiğini, kalbinin acıdan parçalanmak üzere olduğunu hissediyor, dayanıyordu.
Yüzünde, ölülerin yüzünde görülen o, başka bir dünyaya geçişin kendisi vardı. Ama orada bir vedadır söz konusu olan. Buradaysa karşılaşma, kavuşmaydı...
Evet, tek başına her şeyi halleden o düşünceydi bu."Evet, ölmek.."
O zaman çok güzel, ulaşılmaz sandığım şeylerin ne çoğu şimdi önemsiz oluverdi benim için.