İnsanın sonsuz mutluluğu olan şey, yine onun sefaletinin kaynağı olmak zorunda mıydı?
Reklam
Bu kurdeleyi bin defa öpüyor ve az sayıdaki mutlu, bir daha geri gelmeyecek günlerin beni doldurup taşırdığı o hazlarin anısını her nefeste içime çekiyordum..
Wilhelm, bu böyle ve bunu homurdanmıyorum, hayatın çiçekleri sadece görüntü!
Ah! Tanrı biliyor, yatağımda sık sık önünde kapandığım gözyaşlarimi: beni ona denk etsin diye ..
Yine kavuşacağız, diye seslendim , birbirimizi bulacağız, bütün kişiler içinde birbirimizi tanıyacağız..
Reklam