Geceye çökemeyen sis düşüncelere çökmüştü. Kafasındaki deli sorular ve imkansiz hayallerin vermis oldugu ağırlık omuzlarina baski yapiyordu. Dışardan çökmez gibi duran ama temellerinde catlaklar meydana gelen vücudu bir adim daha atmanın zorluğuyla karşı karşıyaydı. Bu haldeyken sessiz olmaya, kimseyi rahatsiz etmemeye dikkat ediyordu. Çünkü yarinlarin guzel olma hayaliyle uyuyacaktı. Bunu bugün de yaparsa bir nebzede olsa mutlu olacaktı.