Selim Faydalı
@YHASF
“Hayatta en hakiki mürşit ilimdir.”
7 okur puanı
Eylül 2025 tarihinde katıldı
Reklam
6 Şubat depremini yaşadım
Osmaniye’deydim. Hani bir söz vardır ya, “Yaşamadığın hiçbir şeyi bilemezsin” derler; doğruymuş.
Gece sallanarak uyandım. Karanlıkta göz gözü görmüyordu. Ailemle beraber holde birbirimize kenetlenerek, başımızı koruyarak bekledik. İlk sarsıntı geçtikten sonra direkt aşağı indik. Biz aşağı inerken bir sarsıntı daha başladı. İkinci kattaydık; kendimizi zar zor dışarı attık.
O an insan hiçbir şey düşünemiyor. Evimizin az ilerisindeki 8 katlı bina komple çökmüştü. Etraf toz dumandı. Koskoca 8 katlı bina, 2 katlı bina büyüklüğünde kalmıştı. Allah’tan bizde can kaybı yoktu.
Çok detaylı anlatmayacağım. Arabada bekledik. Köye gidecektik fakat bir sürü eşyamız hâlâ evdeydi ve en çok da bizim iki kat hasar görmüştü. İçeri tehlikeli de olsa birkaç defa girdik çıktık. Değerli, para edebilecek eşyaları aldık; biraz da kıyafet alıp köye gittik.
Daha sonrası tabii ki kolay olmadı. Biz sadece mal kaybıyla kaldık ama eşyalarımızı kurtarmak için geri gittiğimizde, yasak da olsa eve girip eşyaları çıkartırken kendimi cidden çok kötü hissediyordum. Çünkü ben geleceğimi kurtarabilmek için evdeki eşyaların peşindeyken, ötede çöken 8 katlı binada insan kurtarma çalışmaları yapılıyordu. Her biri bulunduğunda insanlar umutla yaralıya koşuyordu. Kendi yakını olduğunu görünce seviniyorlardı. Ama “Benim yakınım mı, ailem mi?” diye giden insanlar, kendi yakını olmadığını görünce ağlıyordu. Cidden çok kötü bir ortamdı. Çok şey yaşadım.
İnsanlar üst üste, derin dondurucularda konuluyordu. Ama hiç unutamayacağım bir an var. O 8 katlı binadan bir kadın çıkarıldı. Üzerinde altınları vardı. Bu tabiri yapmak istemiyorum ama kadın kâğıt gibi olmuştu, dümdüzdü. Üzerinde ziynet eşyaları vardı. Cenazeyi koymak için torba almaya gidildiği sırada birisi kadının üzerindeki ziynet eşyalarını çalıp kaçmış.
Reklam