Yunus Fesfer
@YUNUS1KAPLAN
doğdum, okuyorum, öleceğim.
Uzm. Psikolog & Psikoterapist
Psikoloji, Klinik Psikoloji, Felsefe
İSTANBUL
3 okur puanıEkim 2020 tarihinde katıldı
Kendine özgü olanın, yabancı bir şey olarak bölünmesi. Çünkü çocuk ancak, anne babasının acımasızlığını kendi varlığına verilen bir tepki olarak yorumlayabilirse onları “sevgi dolu” addedebilir; anne-baba özünde iyidir, eğer kötü oldukları zamanlar varsa bu bizim suçumuzdur. Böylece içimizde, olduğumuz gibi olmaktan duyduğumuz utan büyür. Bunun sonucu olarak da çocuk, anne-babasının kendisine karşı sevgisiz tutumunu devralır. Kendisine özgü olanları reddederek potansiyel bir iç terör kaynağı haline getirir. Kendi duyguları, kendi ihtiyaçları, kendi algılama biçimi, anne-babasının kendisi için hayati önem taşıyan hamiliklerini esirgemelerine neden olabileceği için, varoluşu karşısında bir tehdit haline gelir. Bunun sonucu ise, anne-babayla özdeşleşmedir. Kendine özgü olan, yabancı bir şey olarak uzaklaştırılır; bunun yerine anne-babanın çocuk karşısındaki düşmanca tutumu benimsenir
Reklam
Yabancılara duyulan nefretin, daima, insanın kendisine duyduğu nefretle bir ilişkisi vardır, Eğer insanların, neden başka insanlara acı çektirip, onları aşağıladıklarını anlamak istiyorsak, önce kendi içimizdeki tiksindiğimiz şeylerle uğraşmalıyız; çünkü bir başkasında gördüğümüzü sandığımız düşmanı, ilk olarak kendi içimizde aramamız gerekir. İçimizdeki bu parçayı, bize onu hatırlatan yabancıyı yok ederek susturmak isteriz. İçimizdeki, bize yabancılaşmış parçamızı, ancak bu şekilde tutabiliriz. Ancak bu şekilde, duruşumuzu korumayı sürdürebiliriz.
