Bazen seven insan gitmez diyorlar. Bence, gider. Ben gittim. Hem de " ölümüne sevdiğim"dediğim birinden.Neden mi? Çünki, acı vermekden çok korktum. Yaralarını saramam diye çok korktum. Kendime bakarken "ben acının ta kendisiymişim"- dedim.Aslında, ben o'nu değil, içimdeki o'nu sevmiştim. İçimde yaratdığım o' karakterini sevmiştim. Sonra da tanıdıkça o'nu sevdim.Ama şimdi unutmak istiyorum. Bu acıyla yaşamak çok zor. Olmuyo, yaşanmıyor.Ama kalbim sevmek istiyor hala o'nu.Bir çok aşığın başına geldiyi gibi ben de aklımla kalbim arasında kaldım. Karar vermek çok zor.Belki de, kaderim böyleymiş. Nasip... zor, çok zor.
Haklıymış Can Yücel. Yüreğin yanarken nasip deyib susmak, çok zor.