Bir insanı okuduğumuz kitaptaki bir kahramana benzettiğimizde bunu o insanı yargılamak için değil,anlamak için yaparız. Çünkü edebiyat da doğa gibi her türlü bilgeliğin kucağı.
Ama gerçek daima biraz hüzünlüdür. Gerçeği ararken bir yandan da bulduğumuz anda değiştirmeyi düşleriz. Çünkü aynı zamanda gerçek daima biraz utanç vericidir.
Ve ben bir adım atarak korkuluğa yaklaşacağım,saçlarımı balkondan aşağı sarkıtacağım,kendimi boşluğa bırakacağım. Yolda karşıma iyi niyetli biri çıkacak ve soracak olursa,aşağıdaki insanları gösterip,bir süre yere paralel gittikten sonra onlara anlayamayacakları şeyler anlattım,diyeceğim. Öyle olsun.