Beni seviyordu.Beni seviyordu.
Bu herşeyi değiştirirdi.Beni seviyorsa bir cadı olmamın önemi kalmazdı.Yine de beni severdi.Beni anlardı.Beni gerçekten korurdu.
Eğer beni seviyorsa.
Ölüm onu benden alamazdı.O bendi.Ruhlarımız bağlıydı.Beni istemese bile,adını lanetlesem bile biz birdik.
Etrafımdaki iki kolun beni alıp götürdüğünün belli belirsiz farkına vardım.Beni nereye götürdükleri umurumda değildi.Reid orada olmayacaktı.
Ama bir yandan da... olacaktı.
Onu hatırlayacağımı biliyordum.Ölümden sonra bile yokluğunu hissedecektim,bir daha asla olamayacağı bir şekilde bana yakın olması için acı çekecekti.Benim kaderim buydu:Sonsuz azap.Onu düşünmek ne kadar acı acı verse de onun küçük bir kısmını bile yanımda tutmak için acıya memnuniyetle katlanırdım.Acı,gerçek olduğumuz anlamına geliyordu.
Ruhum onu hatırlar mıydı?Küçük bir parçam hatırlamaması için dua etti ama geri kalanı daha iyi biliyordu.Onu seviyordum.Hem de çok.Böyle bir aşk sadece kalpten ve zihinden oluşan bir şey değildi.Hayır...bu aşk başka bir şeydi.Geri alınamaz bir şey.Ruhun bir parçasıydı.