Emilie ve Alxandre'ın hikâyesini bitirerek gecenin geç saatlerine kadar uyanık kalmıştım.Birlikte yaşamış,sevmiş ve ölmüşlerdi - peki ya ne uğruna?
Ölümle bitmiyor.Umutla bitiyor.
Umut.
Asla görmeyecekleri ,hissedemeyecekleri, dokunamayacakları bir umut.Duman kadar yakalaması zor.Titreyen alevler gibi.
Başpiskopos'un ona vurduğu an aklıma geldi ve daha da sıcak bastı.Bu bir daha asla olmayacaktı.Küfretse bile -söylediğim tek bir kelimeyi dinlemeyi reddetse bile -ona asla el kaldırmayacaktım.