"Maria"diye fısıldadım."Nasıl oluyor da bir insan diğer bir insanı bu kadar çok mesut edebiliyor?.. İnsanın içinde ne müthiş kuvvetlerin saklı olması lazım!"
Beni seviyordu.Beni seviyordu.
Bu herşeyi değiştirirdi.Beni seviyorsa bir cadı olmamın önemi kalmazdı.Yine de beni severdi.Beni anlardı.Beni gerçekten korurdu.
Eğer beni seviyorsa.
Ölüm onu benden alamazdı.O bendi.Ruhlarımız bağlıydı.Beni istemese bile,adını lanetlesem bile biz birdik.
Etrafımdaki iki kolun beni alıp götürdüğünün belli belirsiz farkına vardım.Beni nereye götürdükleri umurumda değildi.Reid orada olmayacaktı.
Ama bir yandan da... olacaktı.
Onu hatırlayacağımı biliyordum.Ölümden sonra bile yokluğunu hissedecektim,bir daha asla olamayacağı bir şekilde bana yakın olması için acı çekecekti.Benim kaderim buydu:Sonsuz azap.Onu düşünmek ne kadar acı acı verse de onun küçük bir kısmını bile yanımda tutmak için acıya memnuniyetle katlanırdım.Acı,gerçek olduğumuz anlamına geliyordu.