Yatsı vakti, namaza giderken bir kardeşim yaklaştı sanki beni bekler gibi sanki bir şeylerini paylaşacak bir dost, içten bir dinleyen ararcasina dedi ki" abi neredesin ya görünmüyorsun, yeni geldin nereye gidiyorsun, dedi. Ben sırada namaza gittiğimi söyleyince tekrardan abi dedi, sabra ihtiyacım var, benim de abdesttim vardı ben de gelim mi dedi?" tabii ben buna çok mutlu oldum çünkü namaz kılarken bir yoldaş bulmanın sevinciydi bu...Namazımızdan sonra baktım oturduğu yerden kalmadı kara kara düşünüyor. Hayırdır, kardeşim neyin var diyince anlattı, anlatmaya başladı. Hani dedim, ya dinleyecek birini arardı diye. Öyle zorlu, şeylerden bahsetti ki, öyle içinde kalmış yaşanmamış güzelliklerden bahsetti ki ne diyeceğimi bilemedim...Anne baba çok uzak birbirine o ise ikisini düşünüyor, onlar için dertleniyor. İçin için anlatıyor, sevgisizligini, yaşadığı yoksunluklardan bahsediyor, bir şey diyemenin mahcubiyetini yaşadım. Neden bunları yazmak istedim bilemedim ama galiba benim üzüldüğüm, dertlendiğim, duaya sarıldığım, yönelişe varacagim bir zamanda o kardeşim gelmesi bana kendi üzüntümü unutturdu. İmtihanlar çeşit çeşit. Allah'ım herkesin yardımcısı olsun. Üzüntü,sıkıntısı olanlara en kısa zamanda rahmet ve merhametiyle Allah onlar ı gidersin inşallah. Amin...⚘️🤲🏻