Yıl bilmem kaç, aylardan kış mevsimi. günerden bahtımın karası, saatin çok da önemli olmadığı bir zaman dilimiydi. yaşantımda düzen içerisinde olan, ve hiç bozulmayan tek şey kalbimin ritmiydi. Huzur ve mutluluk kulaktan kulağa duyulan bir efsaneydi ve ben hiç görmemiştim. bizler karanligi yıldizlari gormek icin seven cocuklardik. sonra zararlı insanlar turedi, ve kimse kimseye güvenmez oldu. uçurumun kenarına bıraktılar bizleri, sonra bir fısıltı duyuldu usulca, seven bir adım öne çıksın..
K.Yalçın