İyi, düzgün bir aileden gelen bir insanın da eroin bataklığına saplanabileceğini anlatıyor roman. Çok edebi değil, biraz dizi film izler tadında. Akıcı ve sonları daha etkileyici. Gençler için çok iyi hayat ders kitabı.
Romandan bana kalanlar;
Tüm acıma duygumu yitirdim, diyebilirim. Neden, deme sakın!. Kendi halimden daha fazla acınacak bir şey göremiyorum ki çevremde.
Bu arkadaşlığın ve dostluğun omuzuma bıraktığı yükün ağırlığıyla ürperiyorum bir an.
Hem, yaşamın başka renkleri de var. Sorun, onları görebilmek ya da siyahla beyaz arasında çakılı kalmakta. Bu aşamayı gerçekleştirmeyi başaranlara “mutlu insan” diyorlar.
Çevrende kimse yokken yalnızsındır, demişti. Yaşamın ıssızlığında kimsesiz kalmaksa, bambaşka bir duygu. Yapayalnızlık budur işte. O zaman sığınacak bir yer ararsın kendine.