Yusuf DENİZ
@Yapaysair
Olmazsa oturup çay içeriz, insanlık namına,
Şiir hatrına...
Kendi şiirimde kavruluyorum..
İçimizde bir şeytanın olduğu falan yok! İçimizde kendimizden ve beslediklerimizden başka kimse yok. Yakınlaşmak bazen ciddi manada acı verir. Çoğu zaman ani yükselen duygulara kapılıp denizin üstünde rotasını şaşırmış bir geminin dalgaların hiddeti ile bir taraftan öbür tarafa savrulması gibi hisler denizinde boğulmaya terk ediliriz.
Tamam sevmek, aşık olmak gerçekten çok ciddi ve mucizevi denecek kadar güzel duygular, ama onları mantıkla birlikte yürütmesini bilmek daha da oturaklı olacaktır.
Ömerin ani yükselişler ile macidenin ani kabullenişleri birleşince böyle bir son kaçınılmazdı herhalde. Aslında bir sonun güzelliğini başlangıcın dengeleyici sıcaklığı belirler. Lakin bu pek olağan şeyler içerisine giremiyor...
***
Kitap gayet başarılıydı, lakin okuduğum diğer ikisi kadar değildi.
Tabiki anlatılmak istenenden, anlatım biçiminden ve tüm betimlemelerden herhangi bir yoksunluk olduğu pek sayılmazdı.
Ben Sabahattin Ali 'yi okumak güzeldir demekle kapatıyorum, iyi okumalar...
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Okudum, yaşadım ama bitiremedim. Kitap bitti başka sayfa yok mu dedim. Bitiremedim öylesine bütünleştim ki Yusuf 'la sanırım bir süre içimi tırmalayan hislerden ve düşüncelerden kendimi ayıramayacağım. Öyküsünün bu denli tarifsiz olacağı kitabın başındaki ilk sahneden kendini belli etmişti. Umursamazlığın ve saflığın kuvvet bulduğu Yusuf, ah etmeyi ömrünün vazgeçilmezi eylicekti...
İnsanlardan gerçekten nefret ettirecek kadar zulme düşkün oldukları apaçık ortada. Bir türlü akamayan iki damla gözyaşı sonunda kendini en hiddetli ve ürkütücü şekilde saldı yanaklara doğru.
***
Sabahattin Ali 'nin yazdığı ilk roman olduğunu henüz öğrendim. Açıkçası yazılan ilk roman olmasına rağmen ciddi manada başarılı olması göz ardı edilemez.
Heyecanını ve merakını hiç hız kesmeden dorukta götüren bir kitap. Betimlemeleri hayret ettirecek kadar güzel ve etki yaratır şekilde yapılmış, bu kısım Sabahattin Ali 'nin kaleminin sağlamlığını ve hayal gücünün raddesinin yüksekliğini ayrı bir şekilde kanıtlamış.
Kitabı okurken film izliyormuş hissine kapılmak gayet normal olabilir ki, ben okuyan kişilerin genelinde olacak bir durumdan ötürü normal diyorum.
Tavsiyede bulunmama lüzum bulmuyorum yalnızca yaşayıp görün diyorum...
Yalnızlığını, inançsızlığını, aşkını, acını ve herşeyini tam şuramda en ücra ve nahif köşemde tam anlamıyla hissettim, yaşadım. Ah Maria! Ah Raif! Bunu yaşamak için ne yaptınız? İnsanın doğal bir sevgiyi inancını yitirmiş bir kalpte yüceltmesi bu denli zor iken aşkın saflığı ile bunu başarması ne hiddetli ve ne acı! Kederden ölmek tam anlamıyla bu olsa gerek. Utanç ve kendine olan öfkenin aşkın ıstırapıyla birleşip insan ruhuna acıyla son vermesi, bu bir hastalıktan doğan ölüm olamaz herhalde!
***
Kitaba gelince;
Sabahattin Ali'nin okuduğum ilk kitabı. Soluksuz okudum her kelimesini yaşayarak ve hissederek gerçek anlamda okudum. Ve başka kitaplarını da okumadan ölmek istemiyorum. Şayet bu kitabı okumayı düşünüyorsanız, düşünmeyin! Okuyun! Tereddütsüz ve tek solukta alıp okuyun. Hissedeceksiniz, anlattığım herşeyi abartmadığımı.
Şimdiden iyi okumalar dilerim.
Tabiki 10/10
Çok mu üşüdü ruhun? Aklını karıştıran tedirginlikler veya problemlerin mi var? Hayattan zevk almıyor musun? Anlaşılmıyor musun? Bir türlü istediklerini elde edemedin mi? Bu da mı kader? bu da mı gelecekti başıma? Tamam söylerim sana cevabı: "Hepsi geçecek Ya Hu!" ne olacaz sanki en sonunda kocaman bir "Hiç" sen şu sorulara cevap arayacağına iyisi mi otur ve bu kitabı oku. Ardından gülümse ve şöyle seslen kendine: "Kalbin Temizse Hikayen Mutlu Biter."
***
Sıcak hisler uyandıran ve ismini gerçekten en yakışan şekilde taşıyan bir kitap. İçinizi ısıtır ve okurken zevk verir. Bilgi ve farkındalık aşılar insan ruhuna. Ben şahsen hem okunmasını hemde kütüphanede bulunmasını tavsiye ederim.
Kitabın sonundan bir alıntı yazmak istiyorum öncelikle:
"Elimizden kitaplarımızı alsalar, bir anda neye uğradığımızı şaşırırız. Artık hangi yolu seçeceğimizi, kime tutunup kimden kaçacağımızı, neyi sevip neyden nefret edeceğimizi, neyi sayıp neyi hor göreceğimizi bilemeyiz.
Bize insan olmak, yani etiyle kemiğiyle insan olmak bile yük geliyor:bundan utanıyoruz, ayıp sayıyoruz. *soyut insan* diyebileceğim garip yaratıklar olmaya can atıyoruz. "
Tam da soyut insan devrinde yaşam mücadelesi veriyoruz. Ağlarken mutlu olmayı, severken nefret etmeyi ve git gide duygu karışıklığının verdiği sarsıntıyla kalbin hissedip şeklinde bile çelişki yaşıyor ortada öyle kalıyor ve yaşamdan soyut yaşamaya çalışıyoruz. Öyle ya Dostoyevski ardından bir kaç cümle ile de bunları çok daha net bir şekilde izah ediyor. Şöyle:"biz ölü doğmuş kişileriz" nasıl da oturuyor içinize bu söz değil mi?
Öylece kaldım bende. "Ölü doğmuş yaşamlar" tıpkı kitabın bazı bölmelerinde acınası yerlerde güldüğüm gibi Burda da güldüm. Zaten gittikçe uçumurun sonuna doğru gidiyor duygularımız; acıya gülmek, acıdan haz duymak, acıya hırslanıp bağlanmak... Bunlar hep bir "ölü doğmuş yaşamlar" ın "uçurum kenarında" ufak bir esintiyi beklemek gibi.
***
Kitabın incelemesine sondan başladım. Çünkü:sonunda bir başlangıç yaratan kitaba yalnızca bu yakışırdı diye düşündüm.
Kitap, başından sonuna kadar içinde altın harflerle yazılmış sır verici sözler ile doldurulmuş. Kitabı okurken hem öğrendim, hem hissettim hemde bazı yerlerde gerçekten gülümsedim. Okunması gereken ve kütüphane de bulunması gereken bir kitap gerçi Dostoyevski söz konusu olunca seçicilik pek söz konusu olmuyor ama neyse. İyi okumalar dilerim.
