Mehmet Zülfü Yarcel
@Yarcel
“Vuslat”
“Pencere”
“Beyaz Şapkalı Kadın”
kitaplarının yazarı…
“Sözcükler boğazımda takılı kalınca sarıldım kaleme ve sırdaş eyledim beyaz sayfaları kendime!…”
Reklam
“Ben, çocukluğumu zillerini çalıp çalıp kaçtığımız evlerin kapılarının ardınca; gülüşlerimi, oyunlar oynadığımız toz toprak dolu sokakların çıkmazlarına gizledim.”
ANNELİK NEYDİ?..
Bu dünyada taklit edilemeyen şey cesaret değil, yalnızca anneliktir. Ne yaparsanız yapın, ne kadar empati kurmaya çalışırsanız çalışın o duygu veya adına ne derseniz deyin, onu gönlünde taşımayan hiç kimse hiçbir şekilde aklit edemez. Bu sadece insana özgü değil doğadaki bütün canlılara da bahşedilmiştir.
Şimdi!
Bir anne düşünün, görme engelli bir evlat getiriyor bu dünyaya. Aydınlık kelimesi daha doğar doğmaz onun için yokluğun içinde kaybolup gitmiş. Karanlık, ömür boyu evladının boynunda asılı kalacak. Renklerin anlamını, güzelliği; çiçeklerin kokusunu alsa dahi renklerinden bihaber kalacak. Bulutlar toplanırken mavi gökyüzünde öbek öbek o sadece yağmuru avuçlarında hissedecek. Annesinin her derde deva gülüşünü duyacak ama hiçbir zaman onun hakikatine tanıklık edemeyecek. Yani kısacası her şeyi duysa da hiçbirinin varlığını göremeyecek…
Ancak dedim ya annelik taklit edilemeyen tek duygudur. İşte o anne, evladının görmeyen gözlerine nur oluyor. İkisi artık bir kişi oluveriyor. Attığı ilk adımdan itibaren onunla beraber yürümeye başlamış. Beraber yürüyüp beraber düşmüşler, aynı acıya beraber ağlayıp beraber gülmüşler aynı güzelliğe… Okul sıralarına beraber oturmuşlar, kalemi beraber tutup ilk harfi beraber yazmışlar beyaz sayfalara kurşun kalemle… Annesi evladına göz olmuş ve okumaya başlamış kulağına çalınacak olan cümleleri… İçinde bulunduğu karanlıkta tutunduğu tek ışık annesi…
İlkokulla beraber evladıyla direksek çürütmüş okul sıralarında. Son olarak üniversite sıralarına da beraber oturmuşlar. Evladının her adımına tanıklık eden bir anne, muhakkaki etrafındakilerinde övgülerine mazhar olmuştu. Son olarak üniversite mezuniyet töreninde en ön sırada oturup gururla izlemeye başlamıştı gözünün nurunu. Evladına diploması takdim edildikten sonra
“Şafağı olmayacak denilen bir geceyi, sinedeki ‘vatan’ ve ‘iman’ aşkı aydınlığa kavuşturdu! Onlar unutmuş olsa da tarihin her döneminde bir ‘Ömer’ gizlidir…”