Bazan Füsün durup dururken sofradan kalkar, cumbanın yokuşa doğru bakar penceresinden, sanki derin bir özleme birini bekliyormuş gibi uzun uzun bakar, bu benim kalbimi kırardı.
Bakışmak hiçbir kelime kullanmadan bakışlarımızla karşımızdakine kendimizi anlatma yoluydu elbette. Ama anlatılan şeyde, anlaşılan şey de, aslında hoşumuza giden derin bir muğlaklık taşıyordu