Sonbaharda yere düşen yaprak gibiydim,
Ne kalkmasını bilen,
Nede uçmasını.
Belkide kış rüzgarını bekliyordu...
Beklemek... beklemek ne aciz şeydir ki,
Birini beklemek, birşeyleri beklemek...
İşte o yaprak gibiydi yaşamak...
İnsanların acımasızca üstüne basıp ilerlemesi.
Sonrada toz duman olması.
Kış rüzgarının geçkalmışlığıyla uçması ama... paramparça uçması.