Eyni dövrdə yaşayan insanlar ağacların yarpaqları kimidir. Külək əsir və eyni ağacda olan yarpaqları torpağa tökür. Ancaq yaz gələndə ağaclar yenidən tumurcuqlayıb yarpaqlayırlar.
Bir kənd gördüm... Doğma olmasına rəğmən məni ora bağlayan biriləri yox...
Bir ev gördüm. Sevilərək tikilmiş, sahibi yox... bir zamanlar divarlarını öz hənirtiləri ilə isidən, xoşbəxt edən insanlarsız... Hamısı ötənlərdə qalmış, pərən-pərən olmuş.
Bir ev gördüm, bir zamanlar gülüş səsi əksik olmayan... indi sahibəsi yox. Mamır basmış divarları ilə keçmişdən yetim-yetim boylanan. İstədim deyəm ki, bax, mən gəldim. Otaqlarını nəfəsimlə isidərəm. Ötənlərdə olduğu kimi otaqdan-otağa qaçaram. Uzun illər boyu ancaq ayın işıqlandırdığı pəncərədən bayıra işıq süzülər, evi yenə də səs-kütümlə dolduraram. Bir zamanlar bu evdə dolaşanları əvəz edərəm.
Bacarsam əgər...