Çok acı! Karşınızda duran, sizi görüp size bakan, sizinle konuşan, sizi cevaplayan, fakat sizi tanımayan birini dünyanın yegâne varlığı olarak tutkulu bir şekilde, bütün kalbinizle sevmek! Sadece ondan bir teselli ümit etmek ve onun, ölmeye mahkum olduğunuz için size gerekli olan şeyi bilmeyen tek varlık olması!
Bakın! İlkbahar, çiçeklerle dolu tarlalar, güneş, her sabah uyandığında ötüşen kuşlar, bulutlar, ağaçlar, tabiat, özgürlük, hayat, ne yazık ki artık bunların hiçbiri benim değil!