AYŞEGÜL ÇALIŞKAN

AYŞEGÜL ÇALIŞKAN
Ölüm, yaşayanı yakalar.
İnsanlar şu “kişi başına düşen” geliri nerede kazanırlar acaba? Açlıktan nefesi kokan kim bilir kaç zavallı bunu bilmek isteyecektir. Bizim ülkelerde rakamlar, insanlardan daha iyi yaşar. Refah dönemlerinde kaç kişi refaha kavuşur? Gelişmeler kaç kişinin yaşamını geliştirir?
Reklam
Dünya tarihinin sayfalarına değil de yerel gazetenin zabıta sayfasına geçenler. Canlarını alacak kurşuna bile değmeyen hiç kimseler.
Olabilecekken olamayanlar. Dil değil lehçe konuşanlar. Din değil kör inanç sahibi olanlar. Sanat değil süs eşyası yaratanlar. Kültürleri değil folklorları olanlar. İnsan değil insansal kaynak olanlar. Yüzleri değil kolları olanlar. Adları değil numaraları olanlar.
Hiç kimseler: hiç kimselerin çocukları, hiçlerin sahipleri. Hiç kimseler, hiç kimsesizler, tavşan gibi kaçanlar, yaşarken ölenler
Pireler, kendilerine köpek almak düşleri kurarlarmış, hiç kimseler de yoksulluktan kurtulma düşleri kurarlar: Büyülü bir günde üzerlerine şans yağacaktır, oluk oluk şans. Gelin görün ki şans yağmuru yağmaz, ne dün ne bugün ne yarın ne de hiçbir zaman. Hiç kimseler ne denli yakarırlarsa yakarsınlar, şans yağmuru çiselemez bile; sol avuçları da kaşınsa, güne sağ ayaklarıyla da baş- lasalar, yılbaşında eski süpürgelerini atıp yenisini de alsalar boşunadır!
Reklam