"Ümitsizlik diyarına gitme, ümitler var.
Karanlığa varma güneşler var. "
Gün geliyor her şeyi kaybettim dediğin bir noktaya varıyorsun. İnsansın, kanamadan çiçek açamıyorsun.
Kur'an'da Rabbimizin söylediği gibi insan "Ahsen-i takvim ile Esfel-i safilin arasında bir yere konulmuştur".
Yani ne en kusursuz ne de en rezil bir yerdedir insan. İkisinin arasında en makbul yerindedir, en güzel yere konulmuştur.