Yalnızlık güzel şey, rahatsın istediğini istediğin an yapabilme kabiliyeti bir insanda olabilecek en üstün niteliklerden birisi sanırım. Ama bazen insan doğum günü gibi zamanlarda hatırlanmak istiyor. Yılda sadece bir defa üzülüyorum yalnız olduğuma. aslında yalnız olduğuma da değil, kimsenin hayatına dokunamadığıma üzülüyorum. Kimse bir kaç parmak hareketini telefon üzerinde sallayacak kadar düşünmüyor beni hissi kaplıyor içimi. Daha da fenası unutulmuş olmak. Ruhu bedenden ayrılınca ölmez insanlar, unutulunca ölür değil mi? Peki şimdi ben nefes alan bir ölü müyüm ?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayatta sana bağlı olmayan nice yüzler varken,
Ne hata yapacak kadar aptalım ne de doğruyu bulacak kadar bilge.
Yaradan’ın şefkatinde yaşar giderim ömrümü…
Pakistan…
Aynı dili konuşup farklı alfabeler kullanan insanlarla, ağıtları gibi genzi yakan havayla, şehirlerinin inanılmaz kokusuyla geçen son akşam… Kelimelere sığmayacak anlarla karşılaştım burada. 3 haftanın 30 yıl gibi hissettirdiği bir coğrafya; zaman gerçekten farklı akıyor burada. Gecesi de gündüzü gibi kalabalık ve kaotik.
Tanımıyorum seni ama zihnimdeki tüm cümlelerin öznesi sensin.
Yalnızlığımın habersiz ortağı oluyorsun günün olur olmaz her saatinde.
Bilmediğim bir şehrin sokaklarına hayranlık duymak gibi…
Bu şehrin sokaklarında, sanki daha önce buradaymışım hissi ürpertiyor beni.
Bu his, adım atmamı zorlaştırıyor; kalabalığın sessizliğinde çakılı kalıyorum.
Şehrin sokaklarını tanımak için adım atmaya çalışıyorum,
ama daha hamle yapmadan ansızın bastıran sağanakta ıslanırken buluyorum kendimi.
Tanımıyorum bu şehri.
Ve tanımak için attığım her adımda, bir gün kendimi dört duvar arasında mutsuz sonlu bir hikâyenin son sayfalarını okurken bulmaktan korkuyorum…