İnsanlar göğe bakınca dilek dilerdi,
Süha ise sessizce yıldızları izlerdi.
Ve şöyle düşünürdü:
Gerçek sırlar parlayanlarda değil, sönmüş yıldızların küllerinde gizliydi.
Onun bakışıyla bir yıldız kendini hatırlardı.
Parladığı an, Süha da kendini hatırlardı.
Süha’ya göre, yeryüzünde en yalnız olan, gökyüzünü en iyi anlayandı.