Yunus Enes

Biraz deniz kenarı biriktirdim sessizlik biraz rüzgâra sözüm var

Reklam

Yavaş yavaş geçtim kalabalıkların arasından bir deniz çarpması gibi çoğalta çoğalta geçen geçtiği yeri yavaş yavaş çıktım içimden. Dokundum yavaş yavaş acıya, kuvarsa, şiire yavaş yavaş tarttım suyu, anladım nedir ağırlık kokular coğrafya. Eğildim sonra gövdeyi tanıdım ve düzenini gördüm sessizliğin dümdüzlüğünü gördüm yinelemedi gördüğüm hiçbir şey böyle yavaş yavaş geçtim insandan insana insanlaştırdım yavaş yavaş dışımı böyle karıştım kalabalıklara kalabalıklaştım böylece.

Sayfa 57·Kitabı okuyor

Yunus Enes

OZAN VE SESLER

Her gün böyle gelip dünyadaki yerini alıyor. ‘Zor olan, diyor, şiirin hayatını yaşamaktır. Yazmak sonra gelir hep’ Bir bardak su ister gibi kolay çıkıyor bu sözler ağzından. Kendiyle daha bir içli dışlı olmak için sonra her zamanki eski koltuğuna gidip oturuyor. Göz göze geliyor ağaçlarla denizle gökle. Bir top karanfilde gezdiriyor ellerini. Burnuna götürüyor. Sesleri dinliyor sonra. İyi akşamlar diyen Yoldan geçen bir sesi. Gürültülerle inen sabahı. Sessiz otları. Düşen günü. Sesleri. Sesleri. Sesleri. Böyle bütün gün sesleri dinleyip Çekiliyor sonra, dünyadaki yerine.

Takip Önerileri

Yunus Enes

Son Yerine

Zulmün her türlüsü Kötü kardeşler Hiçbiri İnsana göre değil Ağaç dikmek sabahları uyanmak iyi İyi hayvanlara bakmak çiçekleri sulamak Rahatsalar uyuyan insanların soluğunu dinlemek iyi İyi hürlüğü düşünmek Yaşamak onun için Bütün gün çalışmak onun için iyi Bütün çocukların uyuyuşu uyanışı iyi Zulmün her türlüsü kötü.

Yunus Enes

Bir adım ötemizde tarlalar Yandı durdu Gidemedik. Kınalı kekliklere Su olamadık. Gün oldu Hiç yapmadığımız işi yaptık : Ölümü düşündük. Siz gideli Biz hiç yaşamadık.