Yusuf Bingöl
@Yusufbngl
1 okur puanı
Nisan 2026 tarihinde katıldı
Reklam
Bir zamanlar küçük bir kasabada yaşayan Emir adında bir çocuk vardı. Emir’in hayalleri büyüktü ama imkânları küçüktü. Çoğu insan onun sessizliğini yanlış anlardı; oysa Emir konuşmak yerine hayal kurmayı seçmişti.
Her sabah erkenden uyanır, eski defterine bir şeyler yazardı. Kimse ne yazdığını bilmiyordu. Bazıları “boş işlerle uğraşıyor” derdi, bazıları ise “ondan bir şey olmaz” diye fısıldardı. Ama Emir’in içinde, kimsenin görmediği bir şey vardı: sönmeyen bir umut.
Bir gün kasabaya bir yarışma haberi geldi. “Genç yazarlar” için düzenlenmişti. Emir günlerce düşündü. Katılmalı mıydı? Ya kaybederse? Ya herkes haklıysa? Ama sonra defterine baktı… O sayfalarda sadece kelimeler değil, yılların sabrı ve inadı vardı.
Başvurdu.
Günler geçti. Beklemek zor geldi. Her gün posta kutusuna bakıyor, her gün eli boş dönüyordu. Ama vazgeçmedi. Çünkü artık biliyordu: umut, sonucu değil, yolda kalmayı seçmekti.
Ve bir sabah…
Posta geldi.
Zarfı açarken elleri titriyordu. İçinden çıkan kâğıtta tek bir cümle yazıyordu:
“Birinciliği kazandınız.”
Emir o an anladı…
İnsan bazen kazanmaz, sadece sabreder.
Ama sabır, bir gün mutlaka kazanca dönüşür.
O gün kasabada bir şey değişti. İnsanlar Emir’e farklı bakmaya başladı. Ama Emir için asıl değişen şey şuydu:
Artık başkalarının ne düşündüğü değil, kendi içindeki umut önemliydi.
Ve o umut…
Onu olduğu yerden alıp, olmak istediği yere götürdü.
