Körsün.
Hem körsün hem sağırsın. Görmen, duyman için elimden gelen her şeyi yaptım ama sen bir türlü fark etmedin. Anlaman için çocukça işaretler koydum yoluna, belki fark edersin diye. Sen ise her zamanki gibi görmezden geldin. Belki görseydin, anlasaydın, her şey bambaşka olurdu. Ama kızamıyorum sana, çünkü seni hâlâ seviyorum.
Belki de kendimi yeterince açık ifade edemedim sana. Her ne kadar beni anlaman için uğraşsam da bir yandan da görmemen, anlamamanı umardım. Ödüm kopardı anlayacaksın diye. Çünkü benim yaşadıklarımı senin kaldırabileceğini sanmıyordum. O güzel kalbinde o kadar yük varken bir de benim önemsiz yüküm binsin istemedim. Seni o kadar çok seviyorum ki, kurbanı ben olsam bile üzülmeni istemedim. Varsın bu hikâyenin kurbanı da ben olayım. Zaten her hikâyede bir kurban yok mu? En şanslı olup en çok ölen bir kişi yok mu her hikâyede?
Ama beni en çok kahreden, senin sürekli beni ona benzetmendi. Bir insanın katiline sürekli benzetilmesi ne demek bilmiyorsun. Bilmiyorsun; çünkü her söylediğinde, her ne kadar gözlerinin içine bakıp “yapma” diye fısıldasam da, sen yine görmedin ve yine söyledin.
Şarkıda da dediği gibi:
"Her şeyi duyan sen, duyamadın mı beni?"
Yusuf YILDIZSOY