Gökyüzü öyle yıldızlı, öyle berraktı ki, onu gören kendine sormadan edemezdi: Nasıl oluyor da böyle bir göğün altında türlü türlü suratsız, kaprisli insan yaşayabiliyor?
"Dünyada bir yolcu gibi ol",buyuruyor Efendimiz(s.a.v)
Yani heybeni fazlalıklarla doldurma; hafifleki yürüyebilesi.
Bir ağacın altında gölgelen,ama orayı ebedi sanma..
Kal,ama bağlanma..
Sev,ama yormadan..
Bir kalbe misafir ol; fakat mihmandarı incitme,edebini unutma.
Çünkü misafirliğin güzelliği, kalışta değil,kalbe dokunuştadır..
Ve daima yolda ol.
Menzile varmak isteyen,geride kalanlara takılmaz.
Kim ne ettiyse, ne yaptıysa ardında bırak; sen önüne bak
Zira bu yol,yolcuyu değil,yolda kalanı yorar..
Dünya yürüyene yol olur ; bekleyen yük..