Yetişkinlik çok tuhaf bir şey. Aslında çoğusu yetişkin bedeninde hapsolmuş, yetişkinliği kabul etmeyen, o sorumluluğu üstüne almamak için çırpınan, çocuk gibi davranmaya devam eden insanlar. Ve şöyle br yanılsama var. Küçükken büyüklerin çok şey bildiğini, yaşlarına göre davrandığını, olağanüstü bir karar mekanizmalarının olduğunu falan sanırdım. Büyüdüm ve kendi açımdan da büyüklerim açısından da kocaman bir hayal kırıklığına uğradım. O çaresizlik var üstümde. Hani büyükler böyleydi? Hani halledilebiliyordu her şey? Sanırım ben de o yetişkin olma halini zaman zaman kaldıramıyorum..kabullenemiyorum..