“Acıyı bile Rabbime yakışır şekilde yaşamak lazım.”
Şu satırı okurken aklıma çok kıymetli hocamın sözü geldi:Acının sevilebildiği bir yer var kızlarım.
Adem’in çamuru,kırk sene kendi haline bırakıldı.Kalıp olarak pişti.Üzerine otuzdokuz sene hüzün yağmuru,bir yıl da sürûr yağmuru yağdı.Bunun için ademoğlunun hüznü ,süreûrundan daha çoktur.Bu yağmur,maddi yağmur değil,mânevi bir tecellidir.