"Vidadi heyrətlə dinləyib dedi: -A Pənah, insan yəni axırda ölməyəcək? Bu beş gün dünyanın cahu-cəlalı üçün bu qədər başağrısı çəkməyə dəyərmi? Şah da, gəda da ölüb torpağa qoyulacaq. Axır ki, ölümdür.
Kazım başını aşağı salıb, əllərini ovuşdurdu. - Axund, - dedi, - başına dönüm, kasıb adamıq, imarətdə nə işimiz var. Bəs eşitməmisənmi ki, " xan ilə bostan əkənin tağı çiynində bitər?".
"Bir az sonra artırmanın qabağı cır-cındırlı kənd uşaqları ilə doldu. Onlar ağalara həsrətlə tamaşa edirdilər. Yüzbaşı onlara acıqlanıb qovdu. Məmməd bəy başını tərpətdi: - Dəymə, qoy dursunlar! - dedi və onlara bir-iki sümük atdı. Uşaqlar torpaqdan sümüyü götürəndə, bir-birinə aman vermir, süpürləşib yerə yıxırdılar. Məmməd bəy bu mənzərədən həzz alaraq təkrar onlara sümük atırdı"
Allahqulu başını ehtiyatla tərpədərək yavaşca: " -Ay usta Kazım, - dedi- öz aramızdır, bu xanlar elə il uzunu bir-birilə dava edirlər, kasıb-kusub əldən gedir. " Davaların hər üzünü görmüş Kazım istehzalı bir təbəssümlə: " -Usta, - dedi- bunlar yal davasıdır"