Metehan
@ZMete
.
Gerçek sevgi; annenin çocuğuna duyduğu, karşılık beklemeden fedakarlıkta bulunabilme eğilimidir
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kesinlikle
Hepimiz hem ermiş hem günahkâr, hem yetişkin hem de çocuğuz. Hiç kimse bir başkasından üstün ya da onun yargılayıcısı değildir.
Okumasını bilen ve seven için her insan bir kitaptır
Korkunun olduğu yerde, hak, hakikat, anlayış, sevgi, saygı ve verimlilik yoktur. Sevemeyen, potansiyelince üretemiyen insanın yaşamı boşluklarla doludur. Doğal ve gelişmeye yararlı tüm evrensel duyguları aşırıya, bozulmaya uğramış korkulu insan, mutlu olamaz, mutlu edemez.
Bir kaçtane tanıyorum
İnsanlara duyduğu kırgınlık, küskünlük ve kızgınlık, aşırı derecede tedbirli olmaya sevkeder korkulu insanı. Bu tutkunun etkisiyle, ağzısıkı, muhafazakar, cimri, inatcı tutumlar takınabilir. Duygularını açmayı küçüklük ve zaaf belirtisi sayar. Sık sık "reddedilmektense" reddet, "reddedilmeden" reddet psikolojisi ile davranır.