Zuhal tuncay

Zuhal tuncay
@ZTkitap
Reklam
Sokakta olduğu zamanlar, anasından, babasından uzak olduğu zamanlar çok daha mesuttu o... Kaldırım taşları annesinin yüreğinden daha yumuşaktı.
İnsan çocuk oldukça Tanrı onun saf kalmasını ister.
Kürek mahkumu damgasını yedikleri andan itibaren artık bir isim sahibi bile değillerdi. Sadece numaraları vardı, isim gibi numara... Numaraları ile çağırılırdı hepsi. Bir sayı, bir adet haline gelirler ve öyle yaşayıp giderlerdi.
Sayfa 228·Kitabı okuyor