Akın Çakır
@Zakinci
Bekleyin bakalım. Ben de sizin gibi bekleyenlerdenim.
Ben ne yapmam ne söylemem gerektiğini yalnızca kâğıt üstünde bilen biriyim.
Bazı şeyleri bazı insanlarla konuşmanın hiçbir olanağının kalmadığı durumlar vardır.
Kış değil midir bu? Cam kenarında oturup hafif, uçucu önemsiz sözcüklerden oluşan düşüncelerle dışarı bakmak. Bütün hatırladıklarını ılık bir şal gibi sarıp sarmalamak. Hüznün kendine göre bir ferahlığı yok mudur? Gün içi resimlerin avuntusu. Kalın örtüsü sessizliğin. Zamanın tozlanmasına izin vermek gerek. Kar kiri. Yağmamış karın kiri. Kışla ağırlaşan toprak gibi her yeri kaplayan mutsuzluk, ama sıcak bir evin, sıcak kozasının içinde huzurlu gene de. Biliyor, erkekler katlanamaz kadınların ev içlerinde katlanabildiği yalnızlığa, "Benden önce öldüğü iyi oldu."
Belirsizlik pahasına süren tedirgin yaşam, kesinliğin tartışılmaz soğukluğuna bırakmıştı yerini. Ertelenmiş, geciktirilmiş, oyalanmış bir son.