Mahmut Sarıcaoğlu
@ZamanZamanKitap
İnsan kendi içinin sesini dinlemeli kendi olabilmek için
wattpad.com/story/268532955...
Wattpat dan ilk denemi okuya bilirsiniz.
Reklam
Günün ışımasına az kalmıştı.Gölün üstüne uzunca baktım Sanki içimdeki sakinliği söküp atabilmek için gölden medet umar olmuştum. Bi kıpırdama bi hareket sanki benim içimdeki derin hülyayı uyandırır ve sakinlikten kurutulurdum. Elime aldığım küçük bir odun parçasını göle atıp göldeki ufacık dalgalanmayla içimde büyük dalgalar bedenimi sarsar ve benim derin hülyamı yok eder içimdeki sakinliği kıyıya vurur diye umdum. Güneş yüzünü gösteriyor semadan doğmaya başlıyordu. Gölün üstüne heybesinin sakinliğini kondurmuştu. İçimde bir ürperti başladı. Ufacakıt atığım bir odun parçasının göldeki dalgalanması ve güneşin süzülen dalgaları okşayan yüzü, gönlüme işlemiş beni kıpırdatmıştı bile. Ve sanırım ufacık bir etkinin ne denle gönlüme işleyip beni sarsması şaşırtmıştı beni Hayat bu ya insan ufacık bir adımın heybetini unutur gider ve geriye baktığında o adımlar toplanır büyür ve göl olur.
Onaltı yaşında olmama rağmen şu anda bütün yaşamak arzumu yitirmiş olduğumu hissediyordum. Elimde gözlegörülmeyen bir tabanca vardı, namluyu şakağıma dayayıp tetiği çekiyorum. İçimdeki ölmek arzusunu engelleyen elimde silah olmayışı değil, henüz yaşamış olduğum tecrübemdi.
-MC CAFFERY-