bugün bombalarla
yerle bir oluyor koca şehirler
bir daha karaya adım atamama pahasına
botlara doluşuyor mülteciler
polisler rengi yüzünden vuruyor insanları
daha dün çöp gibi kaldırıma atılmış
bebeklerle dolu bir yetimhanedeydim
bugünse bir hastanede
bebeğini kaybedip deliren anneyi izledim
ve bir sevgili öldü bir yerlerde
şimdi nasıl inanmam
tüm bu karmaşanın içinde
bana bahşedilen hayatın
bir mucize olduğuna
- koşullar
işte yaşamın reçetesi bu
dedi annem
aldı beni kollarına gözyaşlarım akarken
her yıl bahçene
ektiğin çiçekleri düşün
sana öğretecekler ki
insanlar da
çiçek açmak için
solmak köklenmek ve büyümek zorunda