“Evrende boşluğa yer yok. Bir şeyin bitmesi başka bir şeyin başladığının işareti. Zaman ileriye veya geriye düz değil, büküle büküle sonsuzluğa akıyor.”
Bacaklarım ağırlaşıyor, kalbim hiçbir yere ait olmama hissini özlüyor; geçici, hafif ve görünmez olmak. Yapmaya devam etmem gerekenlerle yapmaya cesaret edemediklerimin verdiği gerginlik ve depresyon arasındaki bu sürekli çatışma, sadece yolculuk sırasında hafif bir dengeye ulaşır.