Kutay
@Zephiron
6 okur puanı
Temmuz 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Bir Gül Gibi Geçtin İçimden..
Geceden süzüldün, aheste nazla,
Rüyama düştün gül gibi hazla,
Bir bakışınla mest-i hayal oldum,
Aşkınla yandım, ta ezelden gizli razla...
Gönlüm ki bir çöl, her tarafı harab,
Sensiz geçer her dem, her nefes azab,
Bir kevser andırır lübb-i hitabın,
İçtim ki aşkınla oldum ben şitabın...
Adını andıkça titrer cihanım.
Sükutla yüklü her niyaz, her ahım,
Sanki bir gazelsin Hafız'dan düşen,
Kalbimde inşa-yı visal-i penahım..
Ey serv-i revanım, dildar-ı derun,
Geçtin içimden bir lahza, bir sükun,
Gülşende kaldı rayihan, sen gittin,
Ben kaldım aşkınla, yanmış bir zebun..
Nam-ı diğer Kutay...
"Yine de sen bilme sustuğum şiirleri
Çünkü susmak, susamaktır..."
Kimi zaman bir bakışın gölgesinde yanmayı bilip de alevi gizlemektir...
Bir gülüşün yeter, yanar hecelerim,
Alev alev içten söner gecelerim...
Söylesem dağılır tüm iç sükunetim,
Bir bakışta çöker eski heybetim..
Kalbimde büyüttüm en derin sitemi,
Sesine gizledim kırık kelimelerimi..
Gözlerin duysun da kalbin işitmesin,
Adını andıkça kalbim titremesin..
Çünkü susmak, aşka yazgıdır biraz,
Ve her veda kendi içinde bir niyaz…
Nam-ı diğer Kutay..
Aslı Özgür
@Meteasli
·Yine de sen bilme sustuğum şiirleri
Çünkü susmak susamaktır...
Aşk-ı İlâhî Üzerine Bir Teemmül..
Ey gönül ki, her zerresi aşk ile halk olunmuş, bil ki aşk, her şeyin evvelidir. Lâkin mecâzî olan değil, hakîkî olandır maksûdumuz: Aşk-ı İlâhî.
Bu aşk öyle bir sırdır ki, akıl izahdan âciz, lisan beyana kâdir değildir. Zira aşk, ne bir sûrette gizlidir, ne de bir kelâmda… O, Hakk’ın cemâlinden bir tecellîdir ki, gören gözden evvel, duyan kalbe zuhur eder.
Kâinatta ne var ise aşk ile var olmuş; levh-i kalem dahi aşk ile yazıya durmuş. İnsân, bu mevcûdât içinde aşkı taşıyabilecek yegâne cevherdir. Çünkü onun sînesi, ilâhî bir nefesle mesrûr, rûh-u sultânî ile memlû'dur. Onun yaratılışında “Ve nefakhtu fîhi min rûhî” sırrı gizlidir. Bu sır, gönlünde aşkın cevherini taşır; fakat her gönül bu aşkı taşıyacak kudrette değildir. Kalb, aşkı taşımazsa yük olur, taşırsa nur olur.
Hak aşkı, sûfînin nazarında bir cezbeyle başlar. Evvelde hicrânın acısıyla pişer, sonra vuslatın nûruna meyledip fenâda yok olur. Bu yol, bir seyr ü sülûktur: nefsi terbiye ile başlayan, kalbi arındıran, rûhu aşkın vuslatına kavuşturan bir yolculuk… Kişi, her adımda biraz daha azalır, nihâyet kendini Hakk’a teslim eder. “Men ‘arafe nefsehu fekad ‘arafe Rabbehu” kelâmıyla, kendini bilen Rabb’ini bilir; Rabb’ini bilen ise aşkın hakikatine erer.
Aşk ki, ne bir menfaat bekler, ne de bir mukâbil arar. Zira Aşk-ı İlâhî, bir nûrdur; geldiği gönlü yakar, yıkar ve yeniden inşâ eder. O yanışta kul fânî olur, Hakk bâkî kalır. Bu hâl, ‘fenâ fillâh’ denilen makâmdır. Artık âşık yoktur, mâşûk tecellî etmiştir.
Bir kulun gönlüne aşk-ı Mevlâ düşünce, dünya dar gelir, zaman ağırlaşır, kelimeler yetmez. Geceler secdelerle, gündüzler zikirlerle bezenir. Kalp, her atışında “Yâ Hakk” der, rûh her solukta vuslatı ister.
Aşk ile dolan kalp, artık yaratılan her şeyde Hakk’ı görmeye başlar. Her ses bir zikir, her nefes bir
Reklam