"Girdabın ortasında, kırık bir müzik kutusu dönüyor. İçinden çocukluğunun melodisi çıkıyor, ama yavaşlamış, bozulmuş. Buna rağmen hâlâ güzel.
Kırılmış, yorulmuş ama hâlâ melodisi olan, hâlâ şarkısını arayan bir varlık."
"Sonsuz boşlukta yürüyoruz biz, ne ışık var ne karanlık. Hiçlik bile ismini unutmuş burada. Sadece biz varız—iki ruh, birbirinin acısını taşıyan. Ama artık suçsuzuz çünkü burada yargılayan yok."
"Ama o yankı, o tuhaf tını sanki içinden değil de, rüyalarında tanıdığı bir varlıktan geliyordu. Belki bir zamanlar kendi olan, şimdi karanlığın içinde saklanan bir benlikten."
Yani ben tek kişiyimdir ama içimde biri daha vardır. Bu gizemli "o" sık sık mırıldanır, bazen ağlar, içinden çıkıp uzak bir yere gitmek ister, canı sıkılır, korkar...