Ağzımızdan çıkanların bir defa besleme hatasına düştüğümüz kuduz köpekler gibi geri gelip başımıza iş açması ne komik.O sırada bilmesek de yaz günlerimiz sona yaklaşıyordu.Mevsim değişmeye, gölgeler uzamaya başlamıştı.Batan güneşin gül pembesi ışığı yanıltıcıdır; etrafınızdakilerin yüzlerine vurarak onları birer dost gibi gösterir.Fakat değildirler.On dakika sonra güneş battığında kimse kimsenin gözünün yaşına bakmayacaktır.
Reklam
"Ama işte zaman geçiyor ve tüm bu ölümler, acılara ve kana alışmaya başlıyorum; gündelik hayatta da daha duyarsız, tepkisiz olduğumu ve yalnızca en kuvvetli itkilere cevap verebildiğimi hissediyorum, ama savaş gerçeğinin kendisine alışamıyorum, esasen akılsızca olan bu şeyi anlamayı ve açıklamayı aklım reddediyor.Bir milyon insan bir yerde toplanıp edimlerine haklılık kazandırmaya çalışarak birbirini öldürüyor ve hepsi eşit derecede hasta ve hepsi eşit derecede mutsuz.Delilik değil de nedir bu?"
