İnsan, bazen mutluluğa ulaşma ihtimali olsa bile alıştığı acıyı bırakmayı seçmez.
Çünkü insanı en çok yoran şey mutsuzluk değil; belirsizliktir.
Bilinen bir cehennem, çoğu zaman bilinmeyen bir cennetten daha güvenli gelir.
Bu yüzden bazı insanlar, kendilerini tüketen şeylerde kalmaya devam eder.
Özetle bilinmeyen bir cennetin ihtimalindense
tanıdığı cehennemin kesinliğine sığınan insanoğlu derdini devasız görmeyi kendine adet edinmiştir. Tüm hikaye bu .