….. bu sebepten dünyanın en tehlikeli kelimesi “biliyorum” demekti. Biliyorum demek dünyanın hudutlarından çıkmaktı o yüzden biliyorum deme öğreniyorum de. Öğrendikçe ihtimal dikenlerinden çiçekler açacak dünyanın göğsünde.
Bu cennet sürgününde bu kadar ağaç dikmenin,mutluluk serabının peşinden gitmenin bir anlamı olmalıydı. Kimi ”imtihan” dedi geçmişlerden kopya çekti, kimi dem “bu dem” dedi demde eridi. Herkesin kıyameti kendinde kopuverdi. Hayatının en heyecanlı yerinde ecel çıkageldi. Kaçan, kovalayan, yakalayan ve yakalanan hep aynı kişiydi. Yani insanın nasibi kaderin çerçevesiydi.