O da biliyordu ki,sevmek,mesut olmak,sevmeden evvel tanışmak,sevdikten sonra unutmak,hatta düşman olmak olağan şeylerdi.Fakat denizde yıkanmak da öyleydi;uyumak da öyleydi. Her şey,herkeste olduğu gibiydi.
Hayır,insan sade ölürken ayrılmıyor,arkada bırakmıyordu.Belki bütün ömrünce her an birçok şeyler onu arkada bırakıyordu.Sonra olduğu yerde birdenbire kabuklaşıyor,çok ince,görünmez bir şeyle o anda etrafında olanlardan ayrılıyordu.”Biz mi gidiyoruz,onlar mı?...”