Kalbimin hassas olması her gelenin derin bir yara bırakması anlamı taşımıyordu aslında. İnsanlara güvenmekten ve denenmişi denemekten hiç korkmadım.
Herkesin aptallık dediğine ben sabır dedim. Kime derdimi anlatabildiysem onu ailem bildim. İnsanları hep kendim gibi sanmayı sevdim. İnanmak istedim onlara. İnsanlık ölmedi diye kanıtlamak istercesine sevgiyi, hoşgörüyü, şefkati madalya diye taktım göğsüme.
Olmuyor, olamıyor biliyorum ama insanlar bu düzende neden dürüst kalamıyor.
İsyanım kalbime, inatla aynı yerden kırılmadıkça anlamıyorum. Biliyorum bir gün anlaşılacağım. Elbet bu sabrın sonu selamet olacak...