bej renginde, aşınmış, eğri taşlar ve hem onların üstünde hem de onların arasında ilerleyen benim üstümde parlayan sabahın erken saatlerinin güneşi öyle neşeli bir şey yarattı ki ağırlığım yokmuş gibi oldum. acaba sevilmek de böyle mi hissettirir insana?